Twoja wyszukiwarka tematów związanych z kadrami i płacami

Polskie Góry

Witam

Tutaj postanowiłem napisać coś więcej o sobie, a w zasadzie o moich zainteresowaniach. Tym co najbardziej lubię jest chodzenie po górach. Tutaj postaram się napisać coś więcej o górach. Najpierw może parę informacji o Polskich Górach. W Polsce mamy naprawdę bardzo ładne, a przy tym zróżnicowane moim zdaniem góry. Wiadomo nie są to Alpy czy Andy ale dla osób które lubią góry można  u  nas naprawdę sporo zobaczyć i  przeżyć niezapomniane chwile.

Karkonosze


Są najwyższym, polsko-czeskim pasmem Sudetów. Najwyższym szczytem Karkonoszy jest "Śnieżka". Na szczycie, na wysokości 1602 m n.p.m. położone jest schronisko, będące jednocześnie stacją meteorologiczną. Jeśli chodzi o warunki atmosferyczne, to "Śnieżka" uchodzi za bardzo kapryśne miejsce. Pogoda często się zmienia, a we wrześniu potrafi spaść śnieg.
Charakterystyczną częścią przyrody Karkonoszy są liczne skały granitowe. Karkonosze są bardzo starymi górami, o wiele starszymi od np. Tatr, dlatego występują tu często osuwiska skalne. Krótko mówiąc, Karkonosze powoli się rozsypują. Jedno z takich osuwisk skalnych zobaczyć można w ostatniej fazie podejścia na "Śnieżkę". Karkonosze mają nawet swojego ducha gór – Liczyrzepę

tekst pochodzi ze strony: http://www.iwi.dt.pl/gory/

Góry Stołowe
Nazwa Gór Stołowych jest jedną z tych studenckich nazw, jakie pojawiły się po wojnie niczym królik z kapelusza, bez specjalnego historycznego uzasadnienia. Przypadek ten jest o tyle osobliwy, że rządowa komisja nazewnicza z reguły starała się - czasem na granicy absurdu - odwoływać do nazewnictwa słowiańskiego albo poprzestawała na dosłownym tłumaczeniu nazw niemieckich. Tutaj tymczasem nawiązała do tradycji pruskiej, co gorsza dość wydumanej i niespecjalnie popularnej nawet wśród dawnych mieszkańców tych ziem. Chodzi bowiem o przywołanie pierwszej "mody na Szczeliniec", z końca XVIII w., kiedy bywali tam królowie, książęta i hrabiowie, aż wreszcie pruski minister do spraw Śląska, Von Hoym, w 1791 r. wydał na szczycie wielki bankiet. Od bogato zastawionych stołów i uczty na skalnych tarasach nad przepaściami zaczęto sporadycznie nazywać Szczeliniec Górą Stołową (w gruncie rzeczy chodziło o jedną ze skał). Polscy nazewnicy, z niewiadomych przyczyn, rozszerzyli tę efemeryczną nazwę na całe pasmo, a późniejsze tłumaczenia, że chodzi o "płaskie jak stół" szczyty gór są już tylko sztucznymi próbami tuszowania jawnej niezręczności.
Najwyższym szczytem tych gór jest Szczeliniec, o wysokości 919 m n.p.m. Na szczycie Szczelińca znajduje się rezerwat udostępniony do zwiedzania (wejście płatne). Góry Stołowe są częścią Sudetów. Rozciągają się na długości 42 km i szerokości 4-12 km na terenie Polski i Czech. Swoistą ciekawostką jest występowanie w bardzo wielu miejscach wykutych w skałach nazwisk znanych ludzi. Najczęściej chyba spotkać można pamiątki związane z Johannem Wolfgangiem von Goethe, który bardzo często przebywał w Górach Stołowych. Dla upamiętnienia tego pozostawiono na skale nawet jego popiersie.
Tak samo, jak Karkonoszy, duchem tych gór jest Liczyrzepa i na każdym kroku spotykamy związane z nim nazwy skał, takie jak Tron Liczyrzepy, Serce Liczyrzepy, itd.
tekst pochodzi ze strony: http://www.iwi.dt.pl/gory/


Góry Sowie

są najstarszą częścią Sudetów. Najwyższym szczytem Gór Sowich jest Wielka Sowa o wysokości 1015 m n.p.m. Góry te stały się bardzo popularne głównie ze względu na stare, podziemne kompleksy pozostałe po II Wojnie Światowej. Kompleksów tych jest sześć i rozsiane są po niemalże całym obszarze gór. Góry Sowie stanowią świetną bazę narciarską. W samej miejscowości Rzeczka w okolicach Walimia znajduje się 15 wyciągów narciarskich. Wspaniałe krajobrazy Gór Sowich podziwiać można z wieży widokowej znajdującej się na samym szczycie Wielkiej Sowy. Wstęp na wieżę jest płatny, a biletem jest widokówka.
tekst pochodzi ze strony: http://www.iwi.dt.pl/gory/
  
Beskidy
należą do Karpat i stanowią ich północną część. Jak mówi główny, geograficzny podział góry te dzielą się na Beskidy Wschodnie i Beskidy Zachodnie. Granicą między dwoma częściami jest Przeł. Łupkowska. Długi na kilkaset kilometrów pas Beskidów znajduje się nie tylko w Polsce, ale wychodzi poza jej granice. Wbrew pozorom Beskid Wschodni różni się znacząco od Beskidu Zachodniego pod względem cech fizjograficznych. Granica dzieląca wschodnią i zachodnią część była bardzo często zmieniana przez różnych geografów, których dzielił po prostu punkt widzenia. Te różnice dotyczyły Beskidu Zachodniego. Aktualnie Beskid Zachodni dzielony jest na Beskid Średni, Wysoki i Niski. Do Beskidu Średniego w tym podziale należą: Beskid Śląski, Mały, Kotlinę Żywiecką oraz Beskid Makowski. Do Beskidu Wysokiego zalicza się Beskid Żywiecki, Wyspowy, Gorce, Beskid Sądecki i Kotlinę Sądecką. Natomiast Beskid Średni zastał zastąpiony przez Beskid Makowski, który obejmuje prawie cały jego obszar.
Najwyższym szczytem Beskidów jest Babia Góra o wysokości 1725 m n.p.m.
 tekst pochodzi ze strony: http://www.iwi.dt.pl/gory/
Tatry
należą do Karpat i są ich najwyższą częścią. Są to góry stosunkowe młode, a w ich rzeźbie widać efekty działania lodowców wielokrotnie dochodzących do Tatr. Są to np. liczne doliny  
Ukształtne, jeziora polodowcowe i strome granie. Najwyższym szczytem są Rysy o wysokości 2499 m n.p.m. Stolicą Tatr jest Zakopane. Tatry dzielą się na Wysokie, Zachodnie i Bielskie. Wznoszą się na granicy polsko-słowackiej i mają powierzchnię 795 km2, z czego 175 km2 należy do Polski. Zarówno Polska jak i Słowacja objęły ochroną swoje części gór, dlatego już od ponad pięćdziesięciu lat istnieje TPN (Tatrzański Park Narodowy).
Będąc w Zakopanym odwiedzić można wiele ciekawych miejsc, takich jak Wielka i Mała Krokiew, Muzeum Kornela Makuszyńskiego czy Muzeum Tatrzańskie. Z Zakopanego wychodzą dwie koleje liniowe, jedna na Kasprowy Wierch, a druga na Gubałówkę.
tekst pochodzi ze strony: http://www.iwi.dt.pl/gory/
Bieszczady


to wschodniokarpackie pasmo górskie, którego granice stanowią: na zachodzie rzeka Osława i dolina Osławicy aż do Przełęczy Łupkowskiej, zaś na wschodzie rzeka Swica. Przełęcz Użocka dzieli Bieszczady na Zachodnie (w granicach Polski) oraz Wschodnie (należące do ZSRR). Najwyższy szczyt Bieszczadów - Stoj (1673 m) znajduje się po stronie Ukraińskiej.    Obszar Bieszczadów polskich zamyka od wschodu Przełęcz Użocka i rzeka San (od jej źródeł), od południa słowackie pasmo Gór Bukowych i od północy - Góry Sanocko-Turczańskie. Najwyższym szczytem po stronie polskiej jest Tarnica 1346 m).  
Bieszczady zbudowane są z utworów fliszowych reprezentują krajobraz wysokich gór rusztowych, których cechą jest występowanie długich grzbietów, ciągnących się z północnego zachodu na południowy wschód. Rzeki w swoim górnym biegu płyną dolinami równoległymi do grzbietów, następnie, w środkowych odcinkach, zmieniają kierunek na południowy, przecinając poprzecznie usytuowane pasma. Należą do zlewiska Bałtyku oraz (Strwiąż) Morza Czarnego. Główną rzeką Bieszczadów jest San, jego źródła znajdują się w rejonie Przełęczy Użockiej, na wysokości 843 m, długość Sanu wynosi 444 km, przy czym na odcinek bieszczadzki przypada około 150 km.   Specyficznymi cechami odznacza się bieszczadzki klimat. Góry te dzieli zarówno od Bałtyku, jak też Morza Czarnego odległość około 600 km. Jest to najbardziej kontynentalny skrawek obszaru Polski. Duży wpływ na klimat wywierają masy powietrza napływającego znad Niziny Węgierskiej, którym towarzyszą ciepłe, suche wiatry. Roczna suma opadów waha się w Bieszczadach w granicach od 800-1200 mm, przy czym, w odróżnieniu do innych pasm karpackich, większa ilość opadów występuje jesienią niż na wiosnę.
Charakterystyczną cechą bieszczadzkiego klimatu jest upalne lato z ciepłymi południowymi i południowo-wschodnimi wiatrami. Zimy odznaczają się obfitymi opadami śniegu i stosunkowo dużymi spadkami temperatur. Jednakże od czasu zbudowania zapór na Sanie w Myczkowcach i Solinie, w znacznej części regionu zimy stały się łagodniejsze. Zbiorniki wodne o pojemności ponad 500 mln m3, poprzez zmagazynowanie ciepła w okresie letnim wpływają na podnoszenie średniej temperatury w zimie i zmniejszanie się zarówno rocznych, jak i dobowych jej amplitud. Nastąpiło ograniczenie przymrozków w okresie wiosennym i jesiennym, wydłużył się okres wegetacji roślin.